na własnej ziemi
ocaleni
udręczeni i świetliści jak sens
i w regułach języka
samotni
„Metafora” Aśok Wadźpeji
nie mówcie o mnie losowi
mam jeszcze do przeżycia
całą samotność
wielki głód ciszy
jej muzyki głośnej jak larum życia
i co dzień budzi mnie dzwonek
i co dzień próbuję ocaleć
stawić opór nieuchronności
której fenomenu
nikt mnie nie zdołał nauczyć
nie mówcie o mnie losowi
zanim mnie poćwiartują
zanim mnie w słowach udręczą
chciałabym znać sens wszystkich liter
i każdego wyrazu którego nie usłyszałam
a powinnam
i którego nie poznam
jak niewypowiedzianych w nas
pulsujących żywych
strumieni światła
04.07.2011/ 28.06.2012
[caption id="attachment_117" align="aligncenter" width="334"]
W oknie...[/caption]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz