we wnętrzu z granitu
wyobrażam sobie
ciemne sklepienia gwiaździste
uśpionej świątyni
niespodziewanie
po posadzce przebiega
wymyślony lis Hughesa
w słabym świetle
ledwo dostrzegam jego pysk
przez kilka sekund zwrócony ku mnie
zanim go oswoję zanim on się oswoi
ślady małych łap
znikają w czerni połączonych ze sobą jam
lecz gdzieś tam przecież jest
widzę go we śnie
o żywe stworzenie wyobraźni!
jak białe serca albo czerwień kartki
pospinane w przęsła…
Bardzo sugestywna czerń - i czyjaś w niej obecność, wyczuwalna przez moment - co nie znaczy znikająca. Świetne - a dla mnie szczególnie, bo czerń w wyobraźni to dla mnie zasypianie, z którym mam kłopoty.
OdpowiedzUsuńCzy to pod wpływem 'The Thought-Fox?" Przerabiałam ten wiersz na studiach, podobał mi się :)
OdpowiedzUsuńZgadza się :-) Oto wiersz Hughesa:
UsuńTHE THOUGHT-FOX
I imagine this midnight moment’s forest:
Something else is alive
Beside the clock’s loneliness
And this blank page where my fingers move.
Through the window I see no star:
Something more near
Though deeper within darkness
Is entering the loneliness:
Cold, delicately as the dark snow,
A fox’s nose touches twig, leaf;
Two eyes serve a movement, that now
And again now, and now, and now
Sets neat prints into the snow
Between trees, and warily a lame
Shadow lags by stump and in hollow
Of a body that is bold to come
Across clearings, an eye,
A widening deepening greenness,
Brilliantly, concentratedly,
Coming about its own business
Till, with a sudden sharp hot stink of fox
It enters the dark hole of the head.
The window is starless still; the clock ticks,
The page is printed.