Psia starość

starość u psa bywa niechlujna -

kłębki wypadłej sierści, rzucony obowiązek szczekania,

kawałki kości leżące wokół budy,

których już nie zgryzie. (mój pies

był poetą wyklętym).

wtulony w ogon siwym pyskiem,

w resztkach słońca wyczuwa, że nadchodzi jesień.

gdy spadają liście coś go boli. widzę to w jego oczach,

kiedy jak zwykle wyciąga ku mnie łapę

w nadziei na coś dobrego. (mój pies

był poetą).

tego popołudnia

wydaje mi się żyw jak nigdy,

choć tylko on jeden wie, co się w nim dzieje,

kiedy już przygłuchy, ze wzrokiem słabym

i często zawodnym, węszy za ciepłym mlekiem,

czymś w nim nieobecnym. (mój pies

był).

26.09.2010/14.08.2013

 

mój pies był poetą...