Historia czasu

gdzie się podziali wszyscy moi umarli przodkowie,

których nie spotkałam, których już nie poznam,

choćby byli podobni do portretów zdobiących ściany.

gdzie teraz pływają i gdzie się unoszą -

bezzębni czy kulawi, dźwigający na twarzach

wyrok czasu.

gdzie się podziali ci piszący wiersze,

choć nie znający liter,

przekazujący z ust do ust historie plemion,

przekopujące się przez grządki gospodynie,

mężczyźni ocierający pot -

tak mórg za morgiem dochodzący w swoim życiu do wieczności,

której nie doświadczymy.

gdzie się podział ich rozum i roztropność

porządkująca wszystko według praw natury?

nie ma już ich szczerości i ich wódki -

obie przetrawił czas, który dziś

ryczy.

21.11.2010

nie ma już ich szczerości...