Mam tyle przedmiotów, moje serce żyje,
mam tyle przedmiotów, moje serce
czuje,
wszystkie rzeczy dawne, te odczuwa
zwłaszcza.
Moje serce. Czyje? Moje serce moje,
moje serce własne,
w ciasnej klatce żeber, chciałoby się
wyrwać.
Moje serce żyje. Moje serce czuje. Mam
tyle przedmiotów,
podmiotów, skorupek. One serc nie
mają, w sercu wiercą dziurę.
Mają ostre wiertła. Wiercą gdy nie
widzę,
na wylot dziurawią. Moje serce czuje.
Mam tyle przedmiotów.
Serce je sumuje. Czyje moje serce?
Własne moje serce,
najbardziej osobne, moje osobiste,
prywatne wyłącznie,
żywe i nie – żywe.
19.12.2012
 |
| Żywa natura serca |
,,wszystkie rzeczy dawne, te odczuwa zwłaszcza." - podobnie moje czuje. Moje serce tak bardzo żywe. Pięknie Jadziu :)
OdpowiedzUsuń"Serce miłością bije,swe pożądanie kryje, w klatce zamknięte, włącz enter" - to takie moje spostrzeżenie.
OdpowiedzUsuńPiękny wiersz , wspaniały dobór słów.