Moje niebo z drewutni

Moje niebo się błyska jak cęgi -

srebrne, drobne - wyciąga mi z karku

gwóźdź za gwoździem, a każdy tkwi głębiej

jakby były nożem, ja - jabłkiem.

Moje niebo ma też łeb - jak z ryciny

i ma grzywę i chrapy i parska,

że już jest, że się dzieje w tej chwili,

sądny dzień w gwoździowych namiastkach.

Moje niebo ma coś w sobie z drewutni,

przechowuje iskierki w podkowach

zawieszonych na szczęście nieufnym,

w których deszcz rude ścieżki wyżłobił.

Chodzę co dzień do nieba przez szopę

myśląc, że jest naprawdę gwieździste,

srebrne, drobne - jak rącze siwosze,

drogi mleczne, a my w nich - najczystsi.

18.09.2009

sądny dzień w gwoździowych namiastkach....